روابط عاطفی، هستۀ اصلی پیوند زناشویی است. در نبود احساس صمیمیت، محبت و توجه متقابل، زندگی مشترک به رابطۀ خشک مکانیکی، بیروح و شکننده تبدیل میشود. در جامعه امروزی با رشد سبک زندگی فردگرایانه و فشارهای روانی و دوریگزیدن از خانواده گسترده، میزان تجربه سردی عاطفی میان زوجین رو به افزایش است. در قرآن کریم راههای گوناگونی برای هدایت همسران به منظور پیشگیری از تعارضهایی که ممکن است زمینهساز سردی روابط عاطفی میان آنها گردد، بیان شده است؛ برای نمونه دربارۀ اصل «تراضی» و «تشاور» آمده است: «فَإِنْ أَرَادَا فِصَالًا عَنْ تَرَاضٍ مِنْهُمَا وَتَشَاوُرٍ فَلَا جُنَاحَ عَلَیهِمَا وَإِنْ أَرَدْتُمْ أَنْ تَسْتَرْضِعُوا أَوْلَادَکُمْ فَلَا جُنَاحَ عَلَیکُمْ إِذَا سَلَّمْتُمْ مَا آتَیتُمْ بِالْمَعْرُوفِ:[1] و اگر پدر و مادر بر اساس توافق و مشورتشان بخواهند کودک را [قبل از دو سال] از شیر بگیرند، گناهی بر آنان نیست. و اگر بخواهید برای فرزندانتان دایه بگیرید، گناهی بر شما نیست؛ در صورتی که مزدی را که باید بدهید، به طور شایسته و متعارف بپردازید». همه این دستورهای خداوند در قرآن کریم، برای کاهش تعارض همسران است. این نوشتار با هدف تحلیل عوامل ایجاد سردی عاطفی در زندگی مشترک، به ارائه راهکارهای علمی و فرهنگی این پدیده میپردازد.
[1]. بقره: 233.
)